bandar

basa Jawa

bandar

1. (Prs) krama/ngoko ak kutha palabuhan;
2. wong sing dadi pancêr (sing dimungsuh botoh liyane, tmr. main kêrtu, dhadhu lsp);

• Goleki kabeh halaman sing duwe tembung "bandar"
• Goleki kabeh halaman sing duwe judul "bandar"
• Tembung sing terhubung karo "bandar"

sapérangan utawa kabèh teges sing kaamot ana ing kaca iki dijupuk saka Bausastra Jawa, Poerwadarminta, 1939